دل نوشته های من

شاید پاییز... شاید دلتنگی... شاید هم سرد شدن هوا...هر چه هست...نمی دانم چرا ...طپش های قلبم اهسته تر شده شوق هر روز بیدار شدنو سر به سر گذشتن و از ته دل خندیدن کم شدهگویی بیهودگی هایست همه چیزبیهوده خندیدن ... بیهوده رقصیدنبیهوده نوشتن... گاه نوشتن هایم گویی طولانی ترین قصه ی زمان بودو زیباترین وازه... اما هم اکنون...گویی جهانم کسل شده... شور و شوق نداره و یا اگر شور و شوق هست اینقدر قوی نیست ...تا تو را به اوج آسمان ببردفقط می دانمخسته امخسته و منتظر...دوست دارم ملودی در گوشم طنین انداز شود تا دوباره...زندگی را تا ته دنیا فریاد بزنماین روزها کلا دل نوشته های من...

گذر عمر را زمانی متوجه می شومکه تولدهاسالگردها...سالگشت ها می آیند آهسته و آرام می آیندچشم باز می کنیمی بینی تولد عزیزت ستو چه بزرگ شده... بزرگ شده شاید واژه مناسبی باشد برای گذر عمر بچه ها بزرگ می شوند... وتو در آینه شاهد چروکها و سپید شدن موهایت هستی خودخواهانه سعی می کنی مخفی کنی اما زمانی می رسد که می بینی مخفی کردن مهم نیست مهم تر سپری کردن این سالها ست با شادی... با لحظه شماری اتفاقات زیبا و با هر چی که تو را غمگین یا شاد کرده زندگی دو رو داره و من هر دو رویش را دوست دارم باید باشد تا تو بفهمی...لحظه هایت آنقدر مقدس ست که لحظه ی غفلت. دل نوشته های من...

برای لحظاتی نگاه می کنم به نت ها...سعی می کنم به یاد بیارم صوت صدا را... دستم روی سیم ها کشیده می شود صدای سیم ها را در می اورم... لذت شاید کمترین حس باشد لذت به صدا آوردن لذت شنیدنلذت اینکه توانستی... شروع کنی.همه ...حالتت رو خوب می کنندیک وقت هایی زندگی غیر قابل تصور می شود...می شود تنهایی... می شود سکوت می شود حجمی از خوشبختی ها بر باد رفته ...در ذهن ثبت شده...!!شروع می کنی دنبال یک اتصال... چیزی که تو را وصل کند به اندک خوشی...خوشحال کنندهآدم ها... نت ها... کتاب ها ....و نوشته هانت ها لحظه ها را شاد و غمگین می کندنوشته ها ثبت می کنند همه چیز راآدم دل نوشته های من...